fbpx PRH en de 10-daagse van de Geestelijke Gezondheid | PRH

U bent hier

 

samen veerkrachtig

1
Machteld
Op mijn dagelijkse ochtendwandeling kom ik twee jongens tegen. Ze zijn een jaar of tien en zitten rond een putje waar ze gras en takjes hebben ingelegd. Wat ze daar doen, vraag ik. En wat het is dat ze gemaakt hebben. Het blijkt een slakkenhotel. Met veel enthousiasme tonen ze mij een aantal slakken op het gras in het kuiltje en noemen elke slak bij zijn naam. In een plastic doos zit water, dat wordt het zwembad. Ik twijfel een beetje of dat de favoriete vakantiebestemming van hun slakken is, maar zwijg. Want bij zoveel inzet word ik alleen maar blij. Naast het kuiltje is ook een bergje. Daar staat een kruis op. Ik vraag voor wie dat is. Het is Lowieke die daar ligt. Ze hadden hem per ongeluk platgetrapt. Ik merk met hoeveel zorg en aandacht ze voor hem een laatste rustplaats hebben gebouwd en houd mijn glimlach binnen, want dit is ernst voor deze jongens. Hun aandacht en liefdevolle zorg voor de slakken raken me en maken me blij. Er volgt een heel verhaal. Over hun ‘samenleving van slakken’; een kleine gemeenschap waar ze hun verantwoordelijkheid voor nemen, waarvan ze willen dat iedereen het er goed heeft. Blij en hoopvol vervolg ik mijn wandeling. Want de toekomst ziet er goed uit voor de wereld, als mannen van later nu al oefenen in werken voor welzijn, van kleinen en groten, van zowel levenden als doden…
2
Jacqueline
De kerk uit mijn jeugd is omgebouwd tot een kleinschalig hotel en ik mocht er een nachtje verblijven. Het warme welkom van de twee gastvrouwen, de details van het interieur die ik herken vanuit mijn kindertijd, de originele namen van de kamers, zoals ‘biechtstoel’ en ‘doopvont’, het heerlijke ontbijt op de plaats waar vroeger het altaar stond, maakten het geheel tot een feest. De gedrevenheid, de zorg en aandacht voor iedere gast, het enthousiasme van de gastvrouwen  maakten dat ik me onmiddellijk thuis voelde op deze plek vol herinneringen. Het karakter van de kerk is bewaard gebleven en tegelijkertijd is het een echte plaats van ontmoeting, verstilling en rust geworden. Graag ga ik er nog eens terug naartoe. Als het kan met familie om ons opnieuw verbonden te voelen met onze jeugd, onze herinneringen en elkaar.
3
Veerle
Toen Kurt, projectleider, kort langskwam voor de voorbereiding van een renovatie bij ons thuis, was ik geraakt door zijn bezorgdheid en respect. Ik ontmoette hem voor de eerste keer en hij was erg begaan met de zorg voor de ruimten in ons huis waar ze met al het materiaal zouden passeren. Hij vertelde hoe ze alles zouden afplakken en de vloeren bedekken met beschermingsmateriaal. Hij uitte zijn zorg om niets te beschadigen. Hij toonde veel respect. Ook voor mijn praktijk aan huis. De zorg voor mijn cliënten en hoe we dit zouden regelen. Kortom, ik was bijzonder geraakt door de vanzelfsprekendheid die hij aan de dag legde om alles vlot, veilig, respectvol en met de grootste zorg te organiseren. Ik heb hem op het einde van het gesprek mijn dankbaarheid en waardering hiervoor uitgedrukt.
4
Edo
Ik stap uit het huis, naar rechts, op weg om boodschappen te doen. Het jongetje geeft me enthousiast zijn zonnebril, die ik prompt uitprobeer, niet op mijn neus, maar vanop wat afstand, en dan teruggeef met een dankjewel. En ook het meisje is duidelijk blij om me eens te zien buiten de tuin, waar we onze interactie gewoonlijk beperkt is tot eens zwaaien en een ‘bonjour’, en een occasionele bal teruggooien. De moeder komt er ook aan en we wisselen enkele vriendelijke woorden uit, zeer beperkt in woordenschat want ik spreek geen Oekraïens en zij amper wat Frans. Deze ontmoeting draag ik de hele dag mee, een gewoon spontaan klein geluk om elkaar te mogen ontmoeten, zonder dat er meer bij hoeft. Gewoon graag zien, dat laten blijken, en ontvangen. Het verbindt mij met het leven.
5
Olga
Onze tuin was aan groot onderhoud toe. Ik had al meerdere tuinmannen gecontacteerd, maar telkens was er iets dat me niet beviel en ging ik niet op hun aanbod in om mijn inmiddels vier meter hoge haag te snoeien. De nood om iemand te vinden werd hoog. Tot ik op een plek kwam waar een tuinman aanwezig was en ik direct een klik voelde. Intuïtief voelde ik dat we overeenkomsten hadden en dat ik hem mijn stukje tuin wilde toevertrouwen. Hij was integer, een harde werker, nauwkeurig, en vooral voelde ik zijn hart voor de natuur en het werk dat hij aan het doen was. Er kwam iets in me open dat me prikkelde om zelf opnieuw in de tuin aan de slag te gaan. Om me opnieuw met die planten en bloemen te verbinden. Om mijn tuin niet te zien als werk, maar als een moment van ontmoeting met mezelf en met dat wonder van leven in de tuin.
6
Alex
Gisterenavond ging ik voor het eerst naar de yogales, eens uitproberen of dit iets voor mij is. Ik vond het toch wel spannend: ik ben niet zo lenig, ik ga waarschijnlijk de enige man zijn, … wat gaat dit geven? Ik kom als eerste aan. De dame die de yogales geeft, is ontzettend vriendelijk en stelt me op mijn gemak. Ze straalt zo’n vriendelijkheid uit, heel de les door. Het werkt op mij door, ik kan me ontspannen, ze geeft me zoveel via haar lichaamstaal en door haar spreken. Ik voel me echt welkom, ik voel dat ik er helemaal mag zijn zoals ik ben, als man, met het lichaam dat ik heb. Ik heb meer gekregen dan enkel yogales. Ik neem haar vriendelijkheid mee, haar warmte en voel me uitgenodigd mijn eigen vriendelijkheid en warmte meer te laten schijnen op anderen. Dankbaar voor deze bijzondere ontmoeting. 
7
Erika
Gepakt en gezakt om een begeleidingsgroep te geven, sta ik klaar om van de trein te stappen voor een overstap in Gent. Een wat oudere dame komt bij me staan en vraagt me of ik haar kan helpen om in het station de juiste trein te vinden richting Antwerpen. We kunnen wel samen verder reizen, zeg ik. De rest van de reis heb ik een inspirerend gesprek waar ik nog regelmatig aan terugdenk. Deze dame van 86 is onderweg van Brugge naar een vriendin op Linkeroever in Antwerpen. Nee, ze heeft de reis nog nooit gemaakt, maar ze is er gerust in dat mensen haar onderweg wel zullen helpen, zo zegt ze. Ze heeft wel moeten lopen naar de trein, want ze vond haar gsm niet toen ze moest vertrekken. Ze heeft al lang niet meer gelopen en is zo blij dat ze het nog blijkt te kunnen. “Zolang ik die dingen kan, doe ik ze. En als het een dag niet meer gaat, zal ik me daaraan aanpassen.” Binnenkort gaat ze trouwens verhuizen naar de andere kant van het land. Haar dochter in de Kempen is bezorgd dat ze niet tijdig bij haar ouders zal raken als er iets gebeurt. Dat begrijpt ze en ze wil zich dan gerust aanpassen aan wat haar dochter het beste vindt en dus hebben ze hun huis te koop gezet. “Ik vond het zo fijn om je te leren kennen,” vertelt ze me onderweg van het station naar de bus Linkeroever. Ik ook. Als ik 86 ben wil ik ook graag zo ́n blije, ondernemende, dankbare, open en vertrouwvolle dame zijn. 
8
Marie-Louise
In de nasleep van een lange revalidatietijd ga ik naar de supermarkt. Ik maak gebruik van mijn looprekje en mijn kruk en probeer uit welke boodschappen ik zelfstandig kan doen. Tegelijkertijd weet ik: ik heb hulp nodig en ikIn de nasleep van een lange revalidatietijd ga ik naar de supermarkt. Ik maak gebruik van mijn looprekje en mijn kruk en probeer uit welke boodschappen ik zelfstandig kan doen. Tegelijkertijd weet ik: ik heb hulp nodig en ik zal erom vragen. Maar mijn vraag om hulp hoef ik niet altijd te stellen. Spelende kinderen bij de winkelwagentjes komen naar mij toe en vragen: “Mevrouw, kunnen wij helpen?” Even later in de supermarkt heb ik iets nodig waar ik niet bij kan en een man die ik tegenkom, vraag ik om hulp, ook al zie ik een terughoudende, sombere blik. Maar een heel kort praatje over de thee, waarvan we beiden niet weten waar die ligt, doet zijn blik veranderen. Even later geeft hij mij de thee met een voorzichtige glimlach op zijn gezicht. Ik ga naar buiten en passeer een Turks echtpaar. Ze vragen of ze mij kunnen helpen. Het lukt wel, maar bedankt zeg ik. Ze lopen door maar zijn heel snel weer terug. Ze willen ook best mijn tas naar de auto brengen. We hebben even contact, een praatje en ik ga zelf verder met mijn tas. Aangeboden hulp biedt vaak momenten van contact. En wanneer we elkaar een volgende keer zien, zijn we geen vreemden meer voor elkaar. Ik woon in de stad, waar mensen makkelijker langs elkaar leven in anonimiteit. Maar ik ervaar dagelijks medemenselijkheid door de hulp die ik aangeboden krijg of de hulp waar ik om vraag. 
9
Cathy
Na het werk ben ik op wandel in het park, zoals ik vaak doe, om mijn hoofd leeg te maken. Wanneer ineens fel belgerinkel achter mij klinkt, draai ik me ietwat geërgerd om en zeg: “Hela hela, dat is hier wel een pad om te wandelen hé”. Een jongetje, dat samen fietst met een meisje, kijkt me met zijn grote bruine ogen beteuterd aan. Ik leg uit dat het weggetje om te wandelen is en dat het fietspad aan de buitenkant van het park loopt en ik wijs waar dit is. Broer en zus, zo verneem ik later, stappen van hun fiets en lopen naast mij verder. In zijn kindertaal legt de jongen van vijf uit dat hij niet wist dat het pad om te wandelen was en dat hij op weg was naar de speeltuin. Mededogen en warmte vullen me en ik vraag naar zijn naam en of hij een leuke vakantie heeft. Hij babbelt lustig verder. Als we een man met een hond passeren, gaat hij wat meer aan de kant. Van grote honden heeft hij wat schrik maar van kleine niet. Een vriend van zijn papa heeft er twee en die vindt hij wel lief. De ene heet Roxy en dat vindt hij een mooie naam. Wat verderop gaan onze wegen gaan uit elkaar en ik wens hen nog een fijne vakantie. Deze ontmoeting was leuk en ongedwongen verlopen ondanks een valse start. Ik bedenk dat het mooi is hoe een verbinding ook zo kan openbloeien. 
10
Helma
Ik liep een tijdje geleden in het park met mijn arm in een kinky mitella. Een man, waar ik normaal geen praatje mee zou maken, sprak me in plat Utrechts aan en vroeg wat me was overkomen. Na een korte toelichting van mijn kant, bood hij aan om thuiszorg te verlenen, want met één hand kan je toch maar weinig uitrichten en je moet elkaar helpen, aldus de strekking van zijn reactie. Met een grote glimlach liep ik na een vriendelijk bedankje verder. Kennelijk zorgen niet alleen honden en kleine kinderen, maar ook mitella's, voor een vlotte, eenvoudige ontmoeting.