Delen op facebook
Dinette, mama van twee tieners

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Moeder worden. Voor de eerste keer. Zo'n klein baby'tje in mijn armen: wonderlijk mooi, ongelofelijk. Mag ik hier moeder van zijn? Dat kleine meisje, helemaal afhankelijk, helpen opgroeien tot een volwassen mens. Tot iemand die weet wat ze wil, die zelfstandig beslissingen kan nemen, liefdevolle relaties kan aangaan en onderhouden, haar plaats in de wereld kan innemen, met geld kan omgaan... Het leek me een prachtige maar ook bijna onmogelijke taak. Ondertussen is mijn dochter 18 jaar geworden en kijk ik meer en meer terug op die 'bijna onmogelijke taak'. Wat heeft me geholpen als moeder, hoe heb ik het uiteindelijk allemaal gedaan?


Toen mijn dochter nog maar drie dagen oud was, kreeg ik een belangrijke eyeopener aangereikt. Ik was thuis bevallen en de vroedvrouw kwam dagelijks op bezoek. Toen ze me op die derde dag compleet uitgeput in mijn bed zag liggen, gaf ze mij een kort maar krachtig advies dat me nooit meer helemaal heeft losgelaten: "Vergeet jezelf niet. Grenzen trekken in de opvoeding doe je al vanaf dag 1. En vraag hulp als je die nodig hebt."
Tok! Recht in de roos. Daar moest ik even van bekomen. Maar ik leerde zo ook al heel vroeg dat ik het als moeder niet allemaal alleen hoefde te doen. Naast mijn partner en ook mijn schoonmoeder op wie wij altijd konden terugvallen, waren er ook zoveel andere mensen en organisaties om ons heen waar we een beroep op konden doen en die ons op allerlei manieren advies konden geven en ondersteuning konden bieden.  

Na de vroedvrouw kwam de crèche waar mijn dochter twee dagen in de week naartoe ging. Daarna ook de oppasdienst van de mutualiteit zodat wij eens een avondje weg konden, vakantieactiviteiten die door de gemeente georganiseerd werden, de sportvereniging waar ze als sierlijke jonge kleuter haar eerste turnoefeningen kon uitvoeren... een lange lijst van mensen en organisaties die vaak het beste van zichzelf gaven. Het contact met deze mensen zette mij heel concreet steeds weer in verbinding met de wereld om me heen. Ik hoefde het inderdaad niet allemaal alleen te doen. Ons gezin hoefde het niet allemaal alleen te doen. We zijn deel van een gemeenschap waardoor we 'gevoed' worden.  

We leven in een land met vele mogelijkheden. 'Voeding' lijkt er genoeg. Er is een grote diversiteit aan keuzemogelijkheden maar je kunt er ook de weg in kwijt raken. Onze maatschappij is complex en dynamisch. We moeten de toegang tot al die mogelijkheden kunnen vinden en ook onderscheiden wat haalbaar en realistisch is. Dat vraagt om bewustwording: wie ben ik, wat wil ik, maar ook om durf: durven vragen, durven en kunnen kiezen, durven bestaan. Daarom ben ik blij dat ik als ouder ook regelmatig PRH-cursussen heb gevolgd. Werken aan mijn persoonlijke groei en zo zorgen voor mijn eigen 'voeding' is voor mij essentieel geweest. Het heeft mij als moeder allereerst geleerd steeds meer oog te krijgen voor het beste in mezelf en voor het beste in mijn kind. Het heeft me geholpen te zien wat mijn dochter echt nodig had, wat mijn krachten als moeder waren en ook welke ideaalbeelden en overtuigingen ik los mocht laten. Zo kwam er meer ruimte en richting in mijn leven en werd het ook makkelijker om stap voor stap als moeder mijn eigen unieke weg zoeken. Ik leerde vanuit zelfvertrouwen meer en meer de juiste keuzes te maken en daarmee ook aan anderen om mij heen steeds meer de juiste plaats in mijn leven te geven.  

Het netwerk om mij heen als moeder veranderde en verandert natuurlijk voortdurend.  De vroedvrouw is al lang uit beeld (ook al zal ik haar nooit vergeten), crèches werden vervangen door scholen, de klarinetlerares door een pianoleraar. En tegenwoordig passen onze kinderen zelf op bij gezinnen in de buurt en is mijn dochter dit jaar bij de jeugdbeweging leidster geworden. Ook zij begint haar plaatsje in de samenleving stilaan in te nemen en ondersteunend en '(op)voedend' te zijn voor anderen.
Ik voel mij daar dankbaar voor. Het leven wordt steeds weer doorgegeven. We hebben elkaar nodig, we zijn afhankelijk van elkaar. Als we dat kunnen onderkennen en ruimte geven -met mildheid voor elkaars tekortkomingen en beperkingen- dan kunnen we elkaar nog meer voeden en een gemeenschap zijn waarin opvoeden samen gebeurt, met hart en ziel voor elkaar.
Van 16 tot 23 mei 2019 loopt de Week van de Opvoeding. Het thema van dit jaar luidt 'Opvoeden, dat doe je samen': "Opvoeden staat niet los van alle andere levensdomeinen. Elk gezin legt zijn unieke puzzel: een dak boven je hoofd, zinvol werk, goede zorg, fijne vrije tijd met het gezin, je kinderen grootbrengen. Hoe minder muurtjes je als gezin ervaart om de puzzel in elkaar te laten vallen, hoe sterker je in je schoenen staat bij het opvoeden. Een Week van de Opvoeding waarin we het hebben over het netwerk van organisaties en diensten die jou als gezin ondersteunen op alle domeinen. Want samen sta je sterker. Zo wordt het makkelijker om als ouder je batterijen op te laden en je energieniveau op te krikken" (www.expoo.be).


★ ☆ ☆
Op welke momenten lukt het me als ouder om hulp van anderen te vragen of toe te laten? Waarin helpt dit 'samen opvoeden' mij?

★ ★ ☆
Soms is het niet makkelijk om als ouder hulp te vragen of toe te laten, ook al weet je dat het mag en kan.
Wat houdt mij soms tegen om hulp te vragen of te aanvaarden? Wat zou me kunnen helpen om hierin vooruit te gaan?

★ ★ ★
Ik sta stil bij mijn unieke weg als ouder:
Ik maak op die weg keuzes. Ik ontvang hulp en voed mijn kind dus samen met anderen op.
Ik neem pen en papier en analyseer mijn gewaarwording.

Ging jij aan de slag met deze vraagjes?  We horen graag wat dit werk jou oplevert. Bezorg ons jouw getuigenis via ezine@prh.be

LEZING: ZEVEN WEGWIJZERS VOOR DRUKBEZETTE OUDERS

Verbindend opvoeden in drukke tijden
Wij willen graag dat onze kinderen goed in hun vel zitten. Dat ze gelukkig zijn en zich harmonieus ontplooien. We willen graag ook een tof contact met hen. En dat allemaal in de drukte van alledag, met onze volgeboekte gezinsagenda's. Hoe doe je dat (allemaal) als ouder? In deze lezing worden zeven wegwijzers aangereikt die je als ouder kunnen helpen. Niet om een perfecte ouder te worden. Wel om tot krachtiger en meer verbindend ouderschap te komen.

PRH IN BLIJDE VERWACHTING

De planning is achter de rug. Een hele hoop nieuwe lezingen, workshops en cursussen staan klaar om door jullie ontdekt te worden.
Momenteel leggen we nog de laatste hand aan onze nieuwe brochure en regionale flyers. Binnenkort (half juni) te verwachten in je brievenbus!
 
Ps: Kan je niet wachten tot de postbode je brochure brengt?  Neem alvast een kijkje op www.prh.be.

HET MONSTER DAT SCHAAMTE HEET

Ben je lid van CM? Dan kreeg je allicht het gezondheidsmagazine 'Leef' in de brievenbus. We mochten als expert onze visie geven op 'het monster dat schaamte heet'. Hoe schaamte beter te begrijpen en te doorbreken lees je in het artikel.

OPMERKELIJKE SAMENWERKINGEN

  • PRH gaf in samenwerking met Stad Antwerpen 4 korte workshops in het MAS voor meer dan 60 mensen die werken in de kinderopvang. Wat een inspirerende locatie. Benieuwd? Bekijk op onze facebookpagina enkele foto’s van de avond!
  • Op 15 mei was het Kick-off voor Antwerpse presidia en studentenvertegenwoordigers in het Zuiderpershuis. PRH verzorgde tijdens dit event (georganiseerd door GATE15) een workshop rond welzijn en eenzaamheid bij studenten.


PRH - Persoonlijkheid en Relaties © 2019

Otto Veniusstraat 15
2000 Antwerpen
T +32 3 226 53 25
info@prh.be